Levensbeschouwing

Wat een vreselijk vak is dat. Vorige periode ging over ethiek en de praktische opdracht waar we deze periode mee bezig gaan, is daar een uitbreiding op. Van nu tot het eind van dit schooljaar ga ik bezig met een onderzoek over waarden. Ik citeer Wikipedia:

“Waarden zijn idealen en motieven die in een samenleving of groep als nastrevenswaardig worden beschouwd. Waarden zijn opvattingen over wat wenselijk is.”

Wat ik precies ga onderzoeken, is me nog niet duidelijk. Het wordt veel werk, dat weet ik zeker. Het eerste deel van dit onderzoek gaat over mijn eigen waarden. Ik moet een rangorde maken van acht waarden en aangeven waarom die rangorde zo is. Voorbeelden van waarden staan voorgekauwd op het stencil dat ik heb gekregen, dus het wordt me al iets makkelijker gemaakt. Eén van de waarden is milieu. Die waarde komt uiteraard voor in mijn rangorde, op nummer 7. Nummer 7?! Ja, nummer 7. Dat lijkt laag, maar gezien het feit dat er zo’n 80 voorbeelden staan, laat deze waarde al heel wat concurrenten achter zich, die überhaupt niet voorkomen in mijn rangorde.

Toen ik een kleine twee uur geleden begon met de opdracht, ging het moeizaam. Eigenlijk heb ik tot nu toe veel onzin opgeschreven over waarom die ene waarde nou zo belangrijk is. Bij elke argumentatie die ik gaf moest ik uitkijken dat het niet te standaard was en geen enkele uitleg kwam recht vanuit m’n hart. Klinkt melodramatisch, maar het valt mee hoor, het blijft levensbeschouwing. Echter, toen ik bij de waarde “milieu” kwam, merkte ik dat het erg makkelijk ging. De uitleg stond binnen een mum van tijd op papier en kwam recht uit m’n hart:

Op nummer 7 staat de waarde milieu. In maart 2015 heb ik een bijzondere reis gemaakt naar Antarctica. Deze reis was samen met Stichting 2041, een stichting die zich inzet voor het behoud van Antarctica. 2041 is opgezet door de Engelsman Robert Swan, de eerste en enige man op aarde die naar zowel de Noord- als de Zuidpool is gelopen. Robert Swan heeft mij geïnspireerd en heeft me laten zien dat het klimaatprobleem niet zo hopeloos is als ik altijd dacht. Door deze reis heb ik veel geleerd over energietransitie, transport, emancipatie en doorzettingsvermogen. Lezingen van geweldige reisgenoten hebben me laten inzien dat iedereen een bijdrage kan leveren aan de oplossing voor het immense klimaatprobleem. Want hoewel het soms onmogelijk lijkt om de CO2-uitstoot te verkleinen en om onze aarde niet nog verder uit te putten, het is heel goed mogelijk, als we het maar willen. We moeten het met z’n allen doen en we hadden eigenlijk een  halve eeuw geleden al moeten beginnen, maar het is niet onmogelijk. Noem het idealistisch, maar liever idealistisch dan pessimistisch. Ik wil de wereld waarin ik aan het opgroeien ben bewaren voor mijn kinderen en kleinkinderen. Ik wil dat zij opgroeien omringd door dezelfde prachtige flora en fauna die onderdeel uitmaken van mijn leven. Ik heb de aarde niet geërfd van mijn ouders, ik leen haar van mijn kinderen.

Fijne zondag!

CIMG2712
Samen met Cynthia, tijdens een wandeling op Deception Island

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s