Inzicht

Inzicht heb ik niet. Als we het hebben over natuurkunde, scheikunde, wiskunde en weet ik veel wat allemaal nog meer. Wetenschappelijk inzicht. Dat dus. Dat heb ik niet. Maar inzicht in de zin van “ik-heb-me-net-iets-bedacht-dat-best-wel-inzichtrijk-is”. Inzichtrijk is volgens mij niet eens een Nederlands woord. Maar je snapt me. En toen ik net op de fiets zat van school naar huis, had ik zo’n moment waarop ik me iets realiseerde.

Ik fietste alleen, waar ik normaal echt een hekel aan heb. 8 kilometer fietsen is best lang als je niemand hebt om mee te kletsen. Maar ach. Het heeft dus blijkbaar ook z’n voordelen. Want terwijl ik mijn hoofd bezig was met een soort outline voor een presentatie die ik volgende week geef, realiseerde ik me ineens iets. Sinds ik terug ben Antarctica is mijn leven veranderd. Klinkt allemaal heel dramatisch. Maar het is wel zo. Naast de presentatie’s die ik geef en mijn manier van leven die nog bewuster is geworden, ben ik veranderd. Als persoon.

Na de expeditie had ik het idee dat ik meteen aan de slag moest. Ik moest meteen een manier vinden om mijn boodschap en die van 2041 te verkondigen. Niemand in mijn omgeving – op één keer na –  heeft mij opgedrongen meteen iets te doen met mijn expeditie. Dat was iets wat ik zélf vond. Ongeveer een maand geleden merkte ik dat ik het beklemmend vond. Ik vond het idee dat ik meteen iets met de reis moest doen beklemmend. Toen had ik geen idee hoe ik daarmee om moest gaan. Nu weet ik het. Dat beklemmende gevoel kwam door mezelf. Omdat ik van mezelf eiste dat ik eigenlijk à la minute in actie zou komen, voelde ik me niet happy. En toen ik net op de fiets zat en mijn presentatie aan het doornemen was, realiseerde ik me het volgende: mijn boodschap zal ik hoe dan ook verkondigen. Alles wat ik heb geleerd tijdens de expeditie op gebied van alternatieve energiebronnen, CO2 reductie en mensenkennis, zal altijd in mijn geheugen gegrift blijven. En als ik niet nu al weet hoe ik mijn boodschap wil verkondigen, in welke vorm, is dat oké. Ik heb de tijd. Overhaast projecten beginnen, een onderneming starten of honderd-en-één dingen regelen, heeft geen zin. Het enige wat ik daarmee bereik, is een stress.

Dus. Ik heb al 400 woorden geschreven. Het wordt tijd om te stoppen.

Als afsluiter nog een foto van Antarctica, met mijzelf erop. Volgens mij heb ik hem al eerder gepost, maar in belabberd formaat. Dus bij deze nog een keertje. Ik vond het zo’n ik-ben-aan-het-nadenken-foto. Als je snapt wat ik bedoel.Ikzelf #1

Liefs,

Manon

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s